NEMH2O ROBOT BASENOWY NOWOSC INDUKCYJNIE LADOWANY

tety-i-prezentacje-red-160

 

Ogród powinien przyciągać wzrok oraz inspirować przez cały rok, również w miesiącach zimowych. Tylko jak stworzyć ogród, który byłby atrakcyjny nie tylko wiosną, ale także zimą? Dla doświadczonych architektów krajobrazu czy ogrodników temat ten nie powinien być dużym wyzwaniem, jednak osobom, które nigdy nie próbowały, bądź nie wiedziały jak stworzyć taką zimową, trochę baśniową oazę polecam książkę Jane Sterndale-Bennett „Ogród zimą”. Przyznam, że z dużym zaciekawieniem przeglądałam strony tego wydawnictwa i doszłam do wniosku, że już się z tą książką nie rozstanę. Autorka uczy nie tylko doceniać piękno listowia, ale także prezentuje gatunki zimowe, spośród których wiele wyróżnia się zapachem, kwiatami i różnorodnością barw. Prezentuje zachwycające wręcz połączenia gatunków, jeżeli wziąć pod uwagę fakturę kory i pędów, czy intrygujące kształty suchych traw i zimozielonych krzewów. Jeżeli jesteście otwarci na nowe doświadczenia oraz ciekawi jak stworzyć całoroczne rabaty z gatunków interesujących we wszystkich porach roku to gorąco polecam tę książkę. Mam nadzieję, że dzięki niej będziecie się cieszyć swoimi ogrodami nieprzerwanie, niezależnie od pogody.
Marta Kamchen – architekt krajobrazu

Książkę  możecie kupić tutaj, a dla zachęty przedstawiam Wam jej fragment:

Kwitnące drzewa i krzewy

Wiele krzewów kwitnących zimą wytwarza niepozorne, za to silnie pachnące kwiaty. Inne zachwycają urodą pozornie kruchych, delikatnych kwiatów zwieszających się z nagich gałęzi. Także kilka gatunków roślin zimozielonych kwitnie o tej porze roku, choć ich kwiaty są czasem przesłonięte gęstymi liśćmi. Oddzielną grupę stanowią wrzosy i wrzośce wnoszące do ogrodu pastelowe kolory, a także nieliczne gatunki drzew, na tyle odporne, aby kwitnąć w końcu zimy.

DRZEWA KWITNĄCE ZIMĄ

Większość gatunków drzew kwitnących w końcu zimy należy do rodzaju Prunus. Te pochodzące z Japonii i Chin zostały opisane w XVIII wieku przez szwedzkiego botanika Carla Thunberga, jednak nasze ogrody dekorują dopiero od niespełna stu lat. Wiśnia różowa – Prunus x subhirtella 'Autumnalis' – to niewielkie drzewo o luźnej koronie, które nie daje wiele cienia, nawet gdy pokryte jest liśćmi. Polecana do uprawy w ogrodach miejskich, gdzie jej półpełne, zwieszające się kwiaty mogą być podziwiane z bliskiej odległości. Po otwarciu zmieniają kolor różowego na kremowobiały. Kwitnie obficie w końcu zimy lub bardzo wczesną wiosną, zależnie od pogody. Jeśli wolisz różowe kwiaty, wybierz Prunus x subhirtella 'Autumnalis Rosea'.


Prunus mume, znana jako japońska morela, jest małym drzewem z kwiatami o migdałowym zapachu. Chociaż kwitnie zwykle wiosną, podczas łagodnych zim może zakwitnąć nawet w lutym. Najlepsza do upraw jest Prunus mume 'Beni-chidori' (w wolnym tłumaczeniu 'tysiące czerwonych ptaków') o cudownie pachnących, czarkowatych, półpełnych kwiatach w jasnoróżowym kolorze z kępkami kremowych, okazałych pręcików. Latem wygląda niepozornie, dlatego dobrze jest posadzić je tak, aby były zasłonięte przez inne bardziej dekoracyjne gatunki, takie jak srebrzysta  budleja, która można przyciąć przy gruncie, zanim wiśnia otworzy swe kwiaty. U podstawy pnia warto nasadzić barwne obrazki o atrakcyjnym ubarwieniu liści. Prunus mume 'Pendula' wyrasta w małe, „płaczące” drzewo o bladoróżowych kwiatach. Prunus mume 'Alboplena' wydaje kwiaty białe półpełne.
Wiśnia wczesna (Prunus incisa), wiśnia góry Fudżi, wyrasta w krzew o lekkim pokroju lub niewielkie drzewo z delikatnymi, białymi kwiatami z różowym oczkiem na nagich gałązkach. Wcześnie kwitnąca odmiana uprawna Prunus incisa 'Praecox' ma białe kwiaty, podobnie jak mniejsza Prunus incisa 'Mikinori' o kwiatach półpełnych. Jedną z najpopularniejszych odmian jest Prunus incisa 'Kojo-no-mai', wolno rosnąca, krzewiasta wiśnia z zygzakowato wygiętymi gałązkami i bladoróżowymi kwiatkami. Wspaniale wygląda obsadzona wiosennymi roślinami cebulowymi o niebieskich kwiatach; pięknie też przebarwia swe liście jesienią. Jej nazwa po japońsku znaczy 'taniec w antycznym zamku'. Prunus incisa 'February Pink' jest delikatnym, wielopiennym drzewem o ząbkowanych liściach przebarwiających się jesienią na pomarańczowo-czerwony kolor. Gdy zima jest cieplej, jej nagie gałęzie są pokryte bladoróżowymi kwiatami. Wiśnie ozdobne są drzewami krótko żyjącymi, często chorującymi na rdzę, ale ze względu na kwitnienie warto je posadzić w ogrodzie.


Arbutus x andrachnoides i jego mateczny gatunek Arbutus unedo, zwane drzewem truskawkowym, to niewielkie zimozielone drzewa, przeznaczone do uprawy tylko w najcieplejszych rejonach kraju. Mają dekoracyjną, złuszczająca się korę, a ich młode gałęzie są  czerwonawe. Późną jesienią wydają kremowe kwiaty, owoce zaś długo utrzymują się na gałęziach. Owoc ma wygląd truskawki, ale jest niejadalny. Mimo że należą do wrzosowatych ( Ericaceae), tolerują nawet zasadowe (wapienne) gleby.

Dereń jadalny (Cornus mas) to drzewo lub okazały krzew, Który zimą jest obsypany masą małych, jasnożółtych kwiatów, tworzących luźną, żółtą chmurę. Później zawiązują się czerwone owoce podobne do wiśni, jadalne, ale bardzo kwaśne, z których kiedyś robiono marmolady i przetwory. Cornus mas 'Variegata' ma ozdobne, pstre liście, zielone z białymi krawędziami. Liście Cronus mas 'Aurea' mają złote plamy i przebarwia.

Acacia dealbata to śliczne wiecznie zielone drzewo, które niestety u nas można uprawiać jedynie w pojemniku lub oranżerii, gdzie w zimie wydaje malutkie, silnie pachnące kwiatki, zebrane w kuliste jak pompony kwiatostany. Latem może stać przy ciepłej, nasłonecznionej ścianie, ale na zimę musi być chowana pod dach. Jest bardzo dekoracyjną rośliną, także ze względu na piękne, podobne do paproci liście. W gruncie osiąga do 10 m wysokości, w odpowiednio dużym pojemniku do 4 m i jest jednym z najpiękniejszych drzew ozdobnych.

KRZEWY KWITNĄCE ZIMĄ

Krzew Jasminum nudiflorum, jest jednym z najwcześniej kwitnących, bo otwiera swe niewielkie, jasnożółte, rurkowate kwiaty nawet w środku zimy. Zielone, bezlistne, wyginające w łuk pędy są najpierw ciasno pokryte zamkniętymi pakami, które otwierają się po kolei nawet przez kilka miesięcy. Pochodzi z zachodnich Chin, wprowadzony jako roślina ozdobna przez Roberta Fortune'a w 1844 roku. Wysłał on pierwsze próbki tych roślin do Anglii, używając specjalnego pojemnika ze szkła zwanego pojemnikiem Wardiana, który znacznie zmniejszał straty wśród przesyłanych okazów. Łacińska nazwa trafnie opisuje te roślinę, nudiflorum znaczy bowiem 'nagie kwiaty', czyli otwierające się przed liśćmi. Gatunek ten szybko zdobył sobie popularność ze względu na duże walory dekoracyjne, odporność i długowieczność. Jeśli jest prowadzone jako pnącze, może osiągnąć do 5 m wysokości. Jednak nie wytwarza narządów czepnych, dlatego jego pędy muszą być podwiązywane. Pozwólmy, aby część z nich swobodnie zwieszała sięw dół, spadając w końcu zimy kaskadą żółtych kwiatów. Regularnie cięty, może otaczać okna lub się wspinać i zwieszać nad portykiem. Doskonale też wygląda jako krzew o zwieszających się gałęziach przy skarpach i murkach. Po kwitnieniu wczesną wiosną należy go nisko przyciąć, aby wytworzył jak najwięcej młodych pędów, na których rozwiną się kwiaty. Dobrym rozwiązaniem jest puszczenie go na płocie wraz z zielonymi kępami Viburnum davidi, które powinny go lekko osłonić.

Garrya elliptica to doskonała roślina na osłonięte, ciepłe ściany. Regularny pokrój i ciemne liście stanowią wyśmienite tło dla długich, zwieszających się srebrnoszarych kotek, które w końcu zimy zdobią festonami gałęzie. Odmiana uprawna 'James Roof' produkuje najdłuższe i najefektowniejsze kotki i jest najłatwiejszą w uprawie.

W ocienionym miejscu karłowaty, zimozielony krzew Ribes laurifolium jest bardzo cenioną rośliną. W końcu zimy i wiosną jego skórzaste liście i zielonkawobiałe kwiaty tworzą wspaniałe połączenie i są doskonałym towarzystwem dla wcześnie kwitnących roślin cebulowych.

Odporny krzew Viburnum tinus jest czasem używany na żywopłoty. Sprowadzony znad Morza Śródziemnego w XVI wieku, u nas był mało popularny i przemarzał, za to w cieplejszych krajach cieszył się wielką popularnością. Zwykle bywa sadzony razem z różanecznikami, laurowiśniami (Prunus laurocerasus) i innymi roślinami o zimozielonych liściach. Wiecznie zielone, lśniące, ciemnozielone liście, szczyty pędów okryte już jesienią pąkami, w końcu zimy zaś głowiastymi kwiatostanami białych kwiatów, z wiosną przeradzającymi się w błyszczące, niebieskoczarne owoce, sprawiają, że gatunek ten jest bardzo ozdobną rośliną ogrodową. Tym bardziej że w cieplejszych rejonach kraju nie jest kłopotliwy w uprawie i rośnie na każdej glebie. W dobrych warunkach osiąga do 3,5 m wysokości. Mimo że toleruje ocienione miejsca, najlepiej kwitnienie na słonecznych stanowiskach. Wiosną warto go przyciąć, aby nabrał regularnego pokroju. Kolor pąków zmienia się zależnie od fazy rozwoju; a co ciekawe, roślina może ze względu na pogodę nie rozwinąć wszystkich kwiatów. Najlepszą odmianą jest Viburnum tinus 'Gwenllian', która została wprowadzona do uprawy w 1980 roku. Ma gęstszy pokrój i ładne zielone liście na czerwonych łodygach. Kwiatostany są osadzone na czerwonych łodygach, pąki jasnoróżowe, kwiaty zaś białe z lekką domieszką różowego z czerwonawymi plamami na tylnej stronie płatków. Kwiaty rozwijają się stopniowo, tak że zimą na roślinie znajdują się zarówno kwiaty, jak i niebieskawe owoce. Jeśli z bliska powąchasz kwiaty, poczujesz ich słaby, słodki zapach.


Viburnum tinus 'Eve Price' to inna dobra gęsta odmiana, tak jak Viburnum tinus 'Purpureum', z białymi kwiatami i purpurowymi młodymi liścmi. Viburnum tinus 'Variegatum' ma różowe ogonki liściowe i kremowe kwiaty, ale jest wrażliwa na zimno i u nas zwykle uprawiana w pojemniku.


Wiecznie zielone pierisy rozwijają wiosną zebrane w wiązki zwisające, dzwonkowate, białe kwiaty, ale kilka gatunków czerwone pąki już wczesną zima, pięknie kontrastując z połyskującymi, zielonymi liśćmi.

Bardzo odporny Pieris japonica 'Christmas Cheer' wytwarza różowe lub białe kwiaty, które często otwierają się już w końcu zimy. Wszystkie wymagają, kwaśnej pozbawionej wapnia gleby; dobrze jest je sadzić razem z wrzosami i wrzoścami.


Kilka zachwycających wierzb (Salix) w końcu zimy produkuje śliczne kotki (bazie). Nazwa ich kwiatostanów pochodzi od słowa „kotek” i odnosi się do aksamitnej powierzchni nierozwiniętych kwiatostanów wierzb i innych drzew liściastych. Kotki są cudownie miękkie i mogą mieć różne kolory. Na przykład  u Salix gracilistyla 'Melanostachys' są czarne , u Salix udensis ' Sekka'- kasztanowobrązowe, pędy zaś oryginalnie spłaszczone. Odmiana ta jest popularną rośliną florystów. U wielu odmian kotki pojawiają się jeszcze przed rozwojem liści, gęsto pokrywając kolorowe gałązki. Cięte są ulubionym dodatkiem do wiosennych kwiatów w wazonie. Na przykład Salix acutifolia 'Blue Streak' ma ciemnopurpurowe gałązki i niebieskawe kotki, Salix dophnoides – fioletowopurpurowe pędy, pokryte białymi kotkami, a Salix dophnoides Aglaia – gałązki w kolorze czerwonym.

Na kwaśnych glebach w końcu zimy kwitnie kilka gatunków różaneczników, ich delikatne  kwiaty otwierają się tylko podczas  łagodnej pogody. Potrzebują stanowiska  w lekkim cieniu, tam gdzie słońce lekko prześwituje przez liście drzew. Rododendron 'Praecox' (czyli 'wczesny')  o niewielkich rozmiarach jest jednym  z pierwszych, które tworzą szeroko lejkowate kwiaty w ładnym liliowopurpurowym kolorze. Jednak często  uszkadza je mróz.

 

0
0
0
s2sdefault

Ostatnio dodane

  

2 promocja 200 ambrogio KOSIARKA AUTOMATYCZNA 

Książki