NEMH2O ROBOT BASENOWY NOWOSC INDUKCYJNIE LADOWANY

tety-i-prezentacje-red-160

W kolejnej części naszej serii traktującej o historii ogrodów świata, zmierzamy do Włoch, a konkretnie do willi Pratolino. Był to ogród, który przez wielu był uważany za najpiękniejszy na świecie w okresie późnego renesansu. Jest on doskonałym przykładem manieryzmu, jednego z prądów w sztuce włoskiej w XVI wieku.

Villa_di_careggi

fot. Widok na współczesną willę Pratolino

Zanim zaczniemy opis tego ogrodu, warto przedstawić założenia manieryzmu. Ogród manierystyczny, zapoczątkowany w 1520 roku, a trwający do końca XVI wieku, cechował się nałożeniem największego nacisku na styl. Ogrody te cechowały się głównie sztucznością i fantazją, symboliką a także (a może przede wszystkim) skomplikowanymi instalacjami wodnymi. Nurt ten ze względu na swoje zamiłowanie do dekoracyjności i dramatyzmu bywa często porównywany do XX-wiecznego postmodernizmu. Najbardziej znanymi przykładami ogrodów manierystycznych są wspomniany Pratolino, Bomarzo oraz Hellbrunn znajdujący się na terenie Austrii.

Villa_di_Pratolino_-_Villa_Demidoff-Vaglia-Italy

fot. Widok od strony ogrodów

Nie znamy dokładnej daty powstania ogrodów przy willi Pratolino. Niektóre źródła podają, że był to schyłek XVI wieku, jednakże najczęściej historycy podają rok 1569, kiedy to architekt Bernardo Buontalenti zaprojektował południową część willi dla wielkiego księcia z rodu Medyceuszy, Franciszka I. Był to teren położony około 10 km na północ od Florencji, dziki z natury, otoczony górami i pełen lasów.

Bernardo-Buontalenti

fot. Bernardo Buontalenti

Poniżej willi znajdowała się główna oś, mająca 15 metrów szerokości, która krzyżowała się z wieloma prostopadłymi oraz ukośnymi alejkami. Taki układ został zastosowany z uwagi na trudny teren na którym znajdowała się rezydencja. Po obu stronach willi znajdowały się liczne sadzawki, tworzące naturalnie wyglądający meander. Na całym terenie sadzano gęsto drzewa, niektóre w ten sposób, by wyglądały jak naturalne środowisko, zaś inne w uporządkowanym rzędzie.

Map

fot. Plan przedstawiający wygląd ogrodu

Oprócz tego wedle dokumentacji, na terenie willi znajdowały się również dwa symetryczne względem siebie kręgi drzew (prawdopodobnie jodeł) oraz cynek. Obok nich roztaczały się długie i skomplikowane labirynty stworzone z wawrzynu oraz otwarte łąki, obsadzone polnymi kwiatami. Jak widać zasada była dość prosta – należało w uporządkowany sposób połączyć ze sobą pierwotny wygląd natury z uporządkowaną sztuką ogrodową.

58643_183394

fot: Rysunek przedstawiający fasadę willi oraz wodną aleję prowadzącą do niej

Jednakże główną wizytówkę Pratolino nie stanowiła roślinność, a skomplikowane mechanizmy wodne. Znajdowały się tam między innymi fontanny, które niespodziewanie tryskały wodą, groty i „wodne” cuda. Groty wyłożone zostały kamieniami półszlachetnymi, koralami z Morza Czerwonego oraz perłami. Woda, osadzając się na kamieniach tworzyła liczne kształty, takie jak latające ptaki, mityczne stworzenia, a nawet portrety władców.

size1

fot. Obraz w lunecie przedstawiający willę Pratolino, autorstwa Giusto Utensa

Dodatkowo mechanizm ten był połączony z instrumentami muzycznymi, które swą muzyką pobudzały do życia liczne rzeźby znajdujące się na terenie ogrodu. Przedstawiały one greckiego boga Apolla, Muzy, Pegaza cz też Apenina. Większość dzieł wyszła spod dłuta włoskiego rzeźbiarza Giambologny. Ogród przestał istnieć w pierwszej połowie XIX wieku. Obecnie służy on jako teren pod park krajobrazowy.

7663020

fot. Jedna z nielicznych rzeźb, zachowanych w Pratolino - posąg Apenina

Źródło: Historia ogrodów - Penelope Hobhouse

0
0
0
s2sdefault

Ostatnio dodane

  

2 promocja 200 ambrogio KOSIARKA AUTOMATYCZNA 

Książki